به دامِ زلفِ تو دل مبتلایِ خویشتن استبکُش به غمزه که اینَش سزایِ خویشتن است
گَرَت ز دست برآید مُرادِ خاطرِ مابه دست باش که خیری به جایِ خویشتن است
به جانت ای بتِ شیرین دهن که همچون شمعشبانِ تیره، مُرادم فنایِ خویشتن است
چو رای عشق زدی با تو گفتم ای بلبلمَکُن که آن گلِ خندان به رای خویشتن است
به مُشکِ چین و چِگِل نیست بویِ گُل مُحتاجکه نافه‌هاش ز بندِ قَبایِ خویشتن است
مرو به خانهٔ اربابِ بی‌مُروتِ دهرکه گنجِ عافیتت در سرایِ خویشتن است
بسوخت حافظ و در شرطِ عشقبازی اوهنوز بر سرِ عهد و وفایِ خویشتن است
Dein Herz hat sich selbst gefangen genommen, und diese Bindung hast du selbst gewählt. Wenn du jemandem Gutes tun kannst, zögere nicht. Der geliebte Mensch oder dein Ziel handelt nach eigenem Willen; man kann ihn nicht zwingen. Geh nicht zu herzlosen Menschen; der Schatz der Ruhe liegt in deinem eigenen Zuhause und in dir selbst. Bleib treu.