بشنو این نکته که خود را ز غم آزاده کنیخون خوری گر طلب روزی ننهاده کنی
آخرالامر گِل کوزه‌گران خواهی شدحالیا فکر سبو کن که پر از باده کنی
گر از آن آدمیانی که بهشتت هوس استعیش با آدمی‌یی چند پری‌زاده کنی
تکیه بر جای بزرگان نتوان زد به گزافمگر اسباب بزرگی همه آماده کنی
اجرها باشدت ای خسرو شیرین‌دهنانگر نگاهی سوی فرهاد دل‌افتاده کنی
خاطرت کی رقم فیض پذیرد، هیهات!مگر از نقش پراگنده ورق ساده کنی
کار خود گر به کرم بازگذاری حافظای بسا عیش که با بخت خداداده کنی
ای صبا بندگی خواجه جلال‌الدین کنکه جهان پُر سمن و سوسنِ آزاده کنی
Hör diesen Gedanken, damit du vom Kummer frei wirst: Dein täglich Brot ist vorherbestimmt; quäl dich nicht. Am Ende werden wir alle zu Staub; also verbringe den heutigen Tag in Freude. Setz dich ohne die Mittel der Großen nicht auf ihren Platz. Wenn du einem Menschen mit gebrochenem Herzen einen Blick schenkst, ist dein Lohn groß. Befreie dein Herz von verstreuten Bildern, damit es Gnade empfangen kann. Überlass deine Sache der Großmut Gottes.