بعد از این دستِ من و دامنِ آن سروِ بلندکه به بالای چَمان از بُن و بیخَم بَرکَنْد
حاجتِ مطرب و مِی نیست تو بُرقَع بِگُشاکه به رقص آوَرَدَم آتشِ رویت چو سپند
هیچ رویی نشود آینهٔ حجلهٔ بختمگر آن روی که مالَند در آن سُمِّ سمند
گفتم اسرارِ غمت هر چه بُوَد گو می‌باشصبر از این بیش ندارم چه کنم تا کی و چند؟
مَکُش آن آهویِ مُشکینِ مرا ای صیّادشرم از آن چشمِ سیه دار و مَبَندَش به کمند
منِ خاکی که از این در نَتَوانَم برخاستاز کجا بوسه زنم بر لبِ آن قصرِ بلند؟
بازمَستان دل از آن گیسویِ مُشکین حافظزان که دیوانه همان به که بُوَد اندر بند
Du hast beschlossen, dein Herz künftig nur noch an einen Menschen zu hängen. Seine Gegenwart genügt für deine Freude. Deine Geduld ist am Ende, und du willst dein Geheimnis offenbaren. Geh freundlich vor und nimm niemandes Herz gefangen. Auch wenn du dich nicht von deinem Platz rühren kannst, zieh dein Herz nicht von ihm zurück; wer vor Liebe verrückt ist, ist besser in Fesseln.