ز دستِ کوتهِ خود زیرِ بارمکه از بالابلندان شرمسارم
مگر زنجیرِ مویی گیردَم دستوگر نه سر به شیدایی برآرم
ز چشمِ من بپرس اوضاعِ گردونکه شب تا روز اختر می‌شمارم
بدین شکرانه می‌بوسم لبِ جامکه کرد آگه ز رازِ روزگارم
اگر گفتم دعایِ مِی فروشانچه باشد؟ حقِّ نعمت می‌گزارم
من از بازویِ خود دارم بسی شُکر«که زورِ مردم آزاری ندارم»
سری دارم چو حافظ مست لیکنبه لطف آن سری امیدوارم
Deine Hand ist kurz, und du schämst dich vor den Hochgestellten, doch die Güte eines Menschen kann dich bei der Hand nehmen. Nächtelang hast du bis zum Morgen Sterne gezählt. Du bist dankbar für die Erfahrungen, die dir das Geheimnis der Zeit eröffnet haben. Zum Glück hast du nicht die Macht, Menschen zu schaden, und das ist ein Segen. Du hoffst auf die Güte eines Großen; diese Hoffnung ist berechtigt.