ز دستِ کوتهِ خود زیرِ بارمکه از بالابلندان شرمسارم
مگر زنجیرِ مویی گیردَم دستوگر نه سر به شیدایی برآرم
ز چشمِ من بپرس اوضاعِ گردونکه شب تا روز اختر می‌شمارم
بدین شکرانه می‌بوسم لبِ جامکه کرد آگه ز رازِ روزگارم
اگر گفتم دعایِ مِی فروشانچه باشد؟ حقِّ نعمت می‌گزارم
من از بازویِ خود دارم بسی شُکر«که زورِ مردم آزاری ندارم»
سری دارم چو حافظ مست لیکنبه لطف آن سری امیدوارم
Ta portée est courte et tu as honte devant les gens haut placés, mais la bonté de quelqu’un peut te prendre par la main. Tu as compté les étoiles des nuits entières jusqu’au matin. Tu es reconnaissant des expériences qui t’ont révélé le secret du temps. Heureusement, tu n’as pas le pouvoir de nuire aux gens, et c’est une bénédiction. Tu espères la bonté d’un grand ; cet espoir est fondé.