دوش دیدم که ملائک درِ میخانه زدندگِلِ آدم بسرشتَند و به پیمانه زدند
ساکنانِ حرمِ سِتر و عفافِ ملکوتبا منِ راه‌نشین، بادهٔ مستانه زدند
آسمان بارِ امانت نتوانست کشیدقرعهٔ کار به نامِ منِ دیوانه زدند
جنگِ هفتاد و دو ملت همه را عذر بِنهچون ندیدند حقیقت، رهِ افسانه زدند
شُکرِ ایزد که میانِ من و او صلح افتادصوفیان، رقص‌کنان، ساغرِ شکرانه زدند
آتش آن نیست که از شعلهٔ او خندد شمعآتش آن است که در خرمنِ پروانه زدند
کس چو حافظ نَگُشاد، از رخِ اندیشه نقابتا سرِ زلفِ سخن را، به قلم شانه زدند
Dir wurde eine große Last und ein wertvolles Vermächtnis anvertraut, das andere nicht tragen konnten. Das ist ein Zeichen deiner Würdigkeit. Sei nachsichtig mit anderen und bausche Streit nicht auf; wer die Wahrheit nicht sah, flüchtete sich in Legenden. Gott sei Dank kommt es zwischen dir und dem geliebten Menschen zur Versöhnung. Deine Gedanken und Worte leuchten.