دوش وقتِ سَحَر، از غُصّه نجاتم دادندواندر آن ظلمتِ شب، آبِ حیاتم دادند
بی‌خود از شَعْشَعِهٔ پرتوِ ذاتم کردندباده از جامِ تَجَلّیِّ صفاتم دادند
چه مبارک‌سَحَری بود و چه فرخنده‌شبیآن شبِ قدر که این تازه‌براتم دادند
بعد از این رویِ من و آینهٔ وصفِ جمالکه در آن جا خبر از جلوهٔ ذاتم دادند
من اگر کامروا گشتم و خوش‌دل چه عجب؟مستحق بودم و این‌ها به زکاتم دادند
هاتف آن روز به من مژدهٔ این دولت دادکه بِدان جور و جفا صبر و ثباتم دادند
این همه شهد و شِکر کز سخنم می‌ریزداَجرِ صبری‌ست کز آن شاخِ نباتم دادند
همّتِ حافظ و انفاسِ سحرخیزان بودکه ز بندِ غمِ ایّام نجاتم دادند
Letzte Nacht oder bald wirst du vom Kummer befreit, und mitten in der Dunkelheit erreicht dich das Wasser des Lebens. Eine gesegnete, glückliche Nacht liegt vor dir, in der dir ein neues Schicksal geschenkt wird. Wenn du glücklich und froh wirst, ist das kein Wunder; es ist der Lohn für deine Geduld und Standhaftigkeit in schweren Zeiten. Dein Einsatz und das Gebet derer, die früh aufstehen, haben dich gerettet.