آن کس که به دست جام داردسلطانیِ جَم مُدام دارد
آبی که خِضِر حیات از او یافتدر میکده جو که جام دارد
سررشتهٔ جان به جام بگذارکاین رشته از او نظام دارد
ما و مِی و زاهدان و تقواتا یار، سرِ کدام دارد
بیرون ز لبِ تو ساقیا نیستدر دور، کسی که کام دارد
نرگس، همه شیوه‌های مستیاز چشمِ خوشت به وام دارد
ذکرِ رخ و زلف تو دلم راوردی‌ست که صبح و شام دارد
بر سینهٔ ریشِ دردمندانلعلت نمکی تمام دارد
در چاهِ ذَقَن چو حافظ ای جانحُسنِ تو دو صد غلام دارد
Wer den Becher des Wissens und der Freude in der Hand hält, ist der wahre Herrscher. Lege die Führung deiner Sache in die Hände von Freude und Hoffnung. Morgens und abends denkst du an den geliebten Menschen, und dieses Gedenken beruhigt dein Herz. Die Salbe für die Wunden deines Herzens liegt in seinem Lächeln und seinen Worten.