در دیرِ مغان آمد، یارم قدحی در دستمست از می و میخواران از نرگسِ مستش مست
در نعلِ سمندِ او شکلِ مهِ نو پیداوز قدِ بلندِ او بالایِ صنوبر، پست
آخر به چه گویم هست از خود خبرم، چون نیستوز بَهرِ چه گویم نیست با وی نظرم، چون هست
شمعِ دلِ دمسازم، بنشست چو او برخاستو افغان ز نظربازان، برخاست چو او بنشست
گر غالیه خوش بو شد، در گیسویِ او پیچیدور وَسمه کمانکَش گشت، در ابروی او پیوست
بازآی که بازآید عمرِ شدهٔ حافظهرچند که ناید باز، تیری که بِشُد از شست
Der Mensch oder das Ziel, das dir das Herz geraubt hat, ist so anziehend, dass es auch andere verzaubert. Du weißt selbst nicht recht, wie es dir geht; mal bist du ahnungslos, mal hellwach. Hoffe darauf, dass das Verlorene zurückkehrt; doch wisse, dass manche Gelegenheiten wie ein abgeschossener Pfeil nicht zurückkommen, also schätze die Chancen von heute.