زلف‌آشفته و خِوی‌کرده و خندان‌لب و مستپیرهن‌چاک و غزل‌خوان و صُراحی در دست
نرگسش عَربده‌جوی و لبش افسوس‌کناننیم شب، دوش به بالین من آمد، بنشست
سر فرا گوش من آورد به آوازِ حزینگفت: ای عاشقِ دیرینهٔ من، خوابت هست؟
عاشقی را که چنین بادهٔ شبگیر دهندکافر عشق بُوَد گر نشود باده پرست
برو ای زاهد و بر دُردکشان خرده مگیرکه ندادند جز این تُحفه به ما روزِ الست
آن چه او ریخت به پیمانهٔ ما نوشیدیماگر از خَمرِ بهشت است وگر بادهٔ مست
خندهٔ جامِ می و زلفِ گره‌گیرِ نگارای بسا توبه که چون توبهٔ حافظ بشکست
Der Mensch, auf den du gewartet hast, kommt plötzlich und unerwartet zu dir und fragt, wie es dir geht. Die Freude des Wiedersehens ist auf dem Weg. Nimm an, was dir seit Anbeginn bestimmt ist, und fürchte den Tadel anderer nicht. Eine Freude steht dir bevor, die dich die harten Entschlüsse der Vergangenheit vergessen lässt.