روشنیِ طلعتِ تو ماه نداردپیشِ تو گُل، رونقِ گیاه ندارد
گوشهٔ ابرویِ توست منزلِ جانمخوشتر از این گوشه، پادْشاه ندارد
تا چه کُنَد با رخِ تو دودِ دلِ منآینه دانی که تابِ آه ندارد
شوخیِ نرگس نگر که پیشِ تو بشکفتچشمْ دریده، ادب نگاه ندارد
دیدم و آن چشمِ دلْ‌سیه که تو داریجانبِ هیچ آشنا نگاه ندارد
رَطلِ گرانم ده ای مریدِ خراباتشادیِ شیخی که خانقاه ندارد
خون خور و خامُش نشین که آن دلِ نازکطاقتِ فریاد دادخواه ندارد
گو برو و آستین به خونِ جگر شویهر که در این آستانه راه ندارد
نی منِ تنها کشم تَطاولِ زلفتکیست که او داغِ آن سیاه ندارد؟
حافظ اگر سجدهٔ تو کرد مکن عیبکافرِ عشق ای صنم گناه ندارد
Du liebst einen Menschen, dessen Gesicht heller strahlt als der Mond. Dein Herz hat in seinem Blick Ruhe gefunden. Wenn er Vertrauten wenig Aufmerksamkeit schenkt, ertrage es mit Geduld und Schweigen; sein zartes Herz verträgt kein Geschrei. Du bist nicht allein, auch andere tragen das Mal seiner Liebe. Deine Liebe ist keine Sünde.