منم که شهره شهرم به عشق ورزیدنمنم که دیده نیالوده‌ام به بد دیدن
وفا کنیم و ملامت کشیم و خوش باشیمکه در طریقتِ ما کافریست رنجیدن
به پیرِ میکده گفتم که چیست راه نجاتبخواست جامِ می و گفت عیب پوشیدن
مرادِ دل ز تماشای باغِ عالم چیست؟به دستِ مردمِ چشم از رخِ تو گل چیدن
به مِیْ پرستی از آن نقشِ خود زدم بر آبکه تا خراب کنم نقشِ خود پرستیدن
به رحمتِ سرِ زلفِ تو واثقم ورنهکشش چو نَبوَد از آن سو چه سود کوشیدن؟
عنان به میکده خواهیم تافت زین مجلسکه وعظ بی‌عملان واجب است نشنیدن
ز خطّ یار بیاموز مِهر با رخِ خوبکه گرد عارضِ خوبان خوش است گردیدن
مبوس جز لبِ ساقی و جامِ می حافظکه دستِ زهد فروشان خطاست بوسیدن
Du bist für Liebe und einen reinen Blick bekannt, und dein Auge hat sich nicht vom Bösen beflecken lassen. Sei treu, ertrage Tadel und bleib froh; auf deinem Weg ist Gekränktsein fehl am Platz. Der Weg der Rettung ist, Fehler zuzudecken. Leg die Selbstgefälligkeit ab. Vertrau auf die Güte des geliebten Menschen, denn ohne Anziehung von seiner Seite nützt alles Bemühen nichts. Halte dich fern vom Rat derer, die nicht danach handeln.