منم که شهره شهرم به عشق ورزیدنمنم که دیده نیالوده‌ام به بد دیدن
وفا کنیم و ملامت کشیم و خوش باشیمکه در طریقتِ ما کافریست رنجیدن
به پیرِ میکده گفتم که چیست راه نجاتبخواست جامِ می و گفت عیب پوشیدن
مرادِ دل ز تماشای باغِ عالم چیست؟به دستِ مردمِ چشم از رخِ تو گل چیدن
به مِیْ پرستی از آن نقشِ خود زدم بر آبکه تا خراب کنم نقشِ خود پرستیدن
به رحمتِ سرِ زلفِ تو واثقم ورنهکشش چو نَبوَد از آن سو چه سود کوشیدن؟
عنان به میکده خواهیم تافت زین مجلسکه وعظ بی‌عملان واجب است نشنیدن
ز خطّ یار بیاموز مِهر با رخِ خوبکه گرد عارضِ خوبان خوش است گردیدن
مبوس جز لبِ ساقی و جامِ می حافظکه دستِ زهد فروشان خطاست بوسیدن
Tu es connu pour l’amour et la pureté de ton regard, et ton œil ne s’est pas souillé de mal. Sois fidèle, supporte les reproches et reste joyeux ; se vexer n’a pas sa place sur ton chemin. Le chemin du salut est de couvrir les fautes. Laisse l’orgueil de côté. Fais confiance à la miséricorde de l’être aimé, car sans attirance de sa part, l’effort ne sert à rien. Éloigne-toi des conseils de ceux qui ne les appliquent pas.