ساقیا برخیز و دَردِه جام راخاک بر سر کن غمِ ایّام را
ساغرِ مِی بر کَفَم نِه تا ز بَربَرکِشَم این دلقِ اَزرَق‌فام را
گرچه بدنامی‌ست نزد عاقلانما نمی‌خواهیم ننگ و نام را
باده دَردِه چند از این بادِ غرورخاک بر سر، نفسِ نافرجام را
دودِ آهِ سینهٔ نالانِ منسوخت این افسردگانِ خام را
محرمِ رازِ دلِ شیدایِ خودکس نمی‌بینم ز خاص و عام را
با دلارامی مرا خاطر خوش استکز دلم یک باره بُرد آرام را
ننگرد دیگر به سرو اندر چمنهرکه دید آن سروِ سیم‌اندام را
صبر کن حافظ به سختی روز و شبعاقبت روزی بیابی کام را
Lass die Sorgen der Welt beiseite und öffne dein Herz für die Freude. In diesen Tagen findest du kaum jemanden, dem du dein Herz ausschütten kannst, und trägst deinen Kummer allein. Jemand hat dir die Ruhe genommen, und du denkst an niemanden sonst. Sei geduldig und bleib in schweren Zeiten standhaft; eines Tages wirst du erreichen, was dein Herz begehrt.