ساقیا برخیز و دَردِه جام راخاک بر سر کن غمِ ایّام را
ساغرِ مِی بر کَفَم نِه تا ز بَربَرکِشَم این دلقِ اَزرَق‌فام را
گرچه بدنامی‌ست نزد عاقلانما نمی‌خواهیم ننگ و نام را
باده دَردِه چند از این بادِ غرورخاک بر سر، نفسِ نافرجام را
دودِ آهِ سینهٔ نالانِ منسوخت این افسردگانِ خام را
محرمِ رازِ دلِ شیدایِ خودکس نمی‌بینم ز خاص و عام را
با دلارامی مرا خاطر خوش استکز دلم یک باره بُرد آرام را
ننگرد دیگر به سرو اندر چمنهرکه دید آن سروِ سیم‌اندام را
صبر کن حافظ به سختی روز و شبعاقبت روزی بیابی کام را
تفسیر
ای صاحب فال، غم روزگار را کنار بگذار و دل به شادی بسپار. این روزها کمتر کسی را محرم راز دلت می‌بینی و اندوهت را تنها به دوش می‌کشی. کسی آرام دلت را برده و جز او به کسی نمی‌اندیشی. صبر پیشه کن و در سختی‌ها استوار بمان؛ سرانجام روزی به کام دلت خواهی رسید.