سَحَر به بویِ گلستان دَمی شدم در باغکه تا چو بلبلِ بیدل کُنَم عِلاجِ دِماغ
به جلوهٔ گلِ سوری نگاه می‌کردمکه بود در شبِ تیره به روشنی چو چراغ
چُنان به حُسن و جوانیِ خویشتن مغرورکه داشت از دلِ بلبل هزار گونه فَراغ
گشاده نرگسِ رعنا ز حسرت آب از چشمنهاده لاله ز سودا به جان و دل صد داغ
زبان کشیده چو تیغی به سرزنش سوسندهان گُشاده شقایق چو مردمِ ایغاغ
یکی چو باده پرستان صُراحی اندر دستیکی چو ساقیِ مستان به کف گرفته اَیاغ
نشاط و عیش و جوانی چو گُل غنیمت دانکه حافظا نَبُوَد بر رسول غیر بَلاغ
Um dein Herz zu beruhigen, flüchte in die Natur. Manchmal wissen die, die auf dem Gipfel von Schönheit und Jugend stehen, nichts vom Herzen anderer. In diesem Garten hat jeder seine eigene Stimmung. Nutze Freude und Jugend wie eine Blume, denn sie vergehen schnell. Meine Aufgabe ist es, es zu sagen; nimm den Rat an und schätze die Augenblicke.