آن که رخسارِ تو را رنگِ گل و نسرین دادصبر و آرام توانَد به منِ مسکین داد
وان که گیسویِ تو را رسمِ تَطاول آموختهم تواند کَرَمَش دادِ منِ غمگین داد
من همان روز ز فرهاد طمع بُبریدمکه عنانِ دلِ شیدا به لبِ شیرین داد
گنجِ زر گر نَبُوَد، کُنجِ قناعت باقیستآن که آن داد به شاهان، به گدایان این داد
خوش عروسیست جهان از رهِ صورت لیکنهر که پیوست بدو، عمرِ خودش کاوین داد
بعد از این دستِ من و دامنِ سرو و لبِ جویخاصه اکنون که صبا مژده فروردین داد
در کفِ غصه دوران، دلِ حافظ خون شداز فراقِ رُخَت ای خواجه قوامُ الدین، داد
Derselbe Gott, der den Blumen Schönheit und Farbe gegeben hat, kann deinem Herzen Geduld und Ruhe schenken. Wenn du keinen Reichtum hast, ist der Schatz der Genügsamkeit bei dir; jeder hat seinen Anteil. Häng dein Herz nicht an den trügerischen Schein der Welt. Der Frühling kommt, die gute Nachricht des Farvardin ist da; finde Ruhe am Bach und im Grünen.