یوسفِ گم‌گشته بازآید به کنعان، غم مخورکلبهٔ احزان شَوَد روزی گلستان، غم مخور
ای دل غمدیده، حالت بِه شود، دل بَد مکنوین سرِ شوریده باز آید به سامان غم مخور
گر بهارِ عمر باشد باز بر تختِ چمنچتر گل در سر کَشی، ای مرغِ خوشخوان غم مخور
دورِ گردون گر دو روزی بر مرادِ ما نرفتدائماً یکسان نباشد حالِ دوران غم مخور
هان مَشو نومید چون واقِف نِه‌ای از سِرِّ غیبباشد اندر پرده بازی‌هایِ پنهان غم مخور
ای دل اَر سیلِ فنا بنیادِ هستی بَرکَنَدچون تو را نوح است کشتیبان، ز طوفان غم مخور
در بیابان گر به شوقِ کعبه خواهی زد قدمسرزنش‌ها گر کُنَد خارِ مُغیلان غم مخور
گرچه منزل بس خطرناک است و مقصد بس بعیدهیچ راهی نیست کآن را نیست پایان، غم مخور
حال ما در فُرقت جانان و اِبرامِ رقیبجمله می‌داند خدایِ حالْ‌گردان غم مخور
حافظا در کُنجِ فقر و خلوتِ شب‌هایِ تارتا بُوَد وِردَت دعا و درس قرآن غم مخور
Gräm dich nicht, denn der verlorene Josef kehrt nach Kanaan zurück, und die Hütte der Trauer wird eines Tages zum Rosengarten. Deinem betrübten Herzen wird es besser gehen, und die verworrenen Dinge kommen in Ordnung. Wenn sich die Welt ein paar Tage nicht nach deinem Wunsch gedreht hat, bleibt sie nicht immer so. Du kennst das verborgene Geheimnis nicht, also verzweifle nicht. Jeder Weg, so weit und gefährlich er sei, hat ein Ende. Mit Gebet und Gottvertrauen: gräm dich nicht.