دیگر ز شاخِ سروِ سَهی بلبلِ صبورگلبانگ زد که چشمِ بد از رویِ گُل به دور
ای گُل به شُکرِ آن که تویی پادشاهِ حُسنبا بلبلانِ بی‌دلِ شیدا مَکُن غرور
از دستِ غیبتِ تو شکایت نمی‌کنمتا نیست غیبتی نَبُوَد لذّتِ حضور
گر دیگران به عیش و طَرَب خُرَّمَند و شادما را غمِ نگار بُوَد مایهٔ سُرور
زاهد اگر به حور و قصور است امیدوارما را شرابخانه قصور است و یار حور
مِی خور به بانگِ چنگ و مخور غصه ور کسیگوید تو را که باده مخور گو هُوَالْغَفُور
حافظ شکایت از غمِ هجران چه می‌کنی؟در هِجر وصل باشد و در ظلمت است نور
Der Mensch, den du liebst, steht auf dem Gipfel von Schönheit und Macht; bitte ihn, nicht hochmütig zu denen zu sein, die ihn lieben. Klage nicht über seine Ferne, denn ohne Ferne gibt es auch nicht die Freude der Nähe. Der Kummer um den Geliebten ist für dich eine Quelle der Freude. In der Trennung liegt eine verborgene Nähe und in der Dunkelheit Licht; sei hoffnungsvoll.