ای رُخَت چون خُلد و لَعلَت سَلسَبیلسَلسَبیلت کرده جان و دل سَبیل
سبزپوشانِ خَطَت بر گِردِ لبهمچو مورانند گِردِ سَلسَبیل
ناوَکِ چشمِ تو در هر گوشه‌ایهمچو من افتاده دارد صد قَتیل
یا رب این آتش که در جانِ من استسرد کن زان سان که کردی بر خلیل
من نمی‌یابم مجال ای دوستانگرچه دارد او جمالی بس جمیل
پای ما لَنگ است و منزل بس درازدست ما کوتاه و خرما بر نَخیل
حافظ از سرپنجهٔ عشقِ نگارهمچو مور افتاده شد در پایِ پیل
شاهِ عالم را بقا و عِزّ و نازباد و هر چیزی که باشد زین قَبیل
Du liebst jemanden, dessen Gesicht das Paradies ist. Ein Feuer ist in deine Seele gefallen; bitte Gott, es wie das Feuer Abrahams für dich kühl und zum Rosengarten zu machen. Dein Fuß lahmt und das Ziel ist fern, deine Hand ist kurz und die Datteln hängen hoch; doch mit Gottvertrauen wird der Weg kürzer. Vor der Liebe bist du demütig und niedergebeugt; diese Demut erhebt dich.