در ازل پرتوِ حُسنت ز تجلی دَم زدعشق پیدا شد و آتش به همه عالم زد
جلوه‌ای کرد رُخَت دید مَلَک عشق نداشتعینِ آتش شد از این غیرت و بر آدم زد
عقل می‌خواست کز آن شعله چراغ افروزدبرق غیرت بدرخشید و جهان برهم زد
مدعی خواست که آید به تماشاگَهِ رازدست غیب آمد و بر سینهٔ نامحرم زد
دیگران قرعهٔ قسمت همه بر عیش زدنددل غمدیدهٔ ما بود که هم بر غم زد
جانِ عِلْوی هوسِ چاهِ زنخدان تو داشتدست در حلقهٔ آن زلفِ خَم اندر خَم زد
حافظ آن روز طربنامهٔ عشق تو نوشتکه قلم بر سرِ اسبابِ دلِ خُرَّم زد
Du trägst eine ewige Liebe im Herzen, die dich seit Anbeginn der Schöpfung begleitet. Andere fanden ihren Anteil im Vergnügen, du deinen im Liebeskummer; doch gerade dieser Kummer bringt dich an einen hohen Platz. Lass Unbefugte nicht an das Geheimnis deines Herzens. An dem Tag, an dem du die Liebe wähltest, hast du auf vieles Vergnügen verzichtet, und dieser Verzicht wird belohnt.