دل سراپردهٔ محبتِ اوستدیده آیینه‌دارِ طلعت اوست
من که سر در نیاورم به دو کونگردنم زیرِ بارِ منتِ اوست
تو و طوبی و ما و قامتِ یارفکرِ هر کس به قدرِ همتِ اوست
گر من آلوده‌دامنم چه عجبهمه عالم گواهِ عصمتِ اوست
من که باشم در آن حرم که صباپرده‌دارِ حریمِ حُرمتِ اوست
بی خیالش مباد منظرِ چشمزآن که این گوشه جایِ خلوتِ اوست
هر گلِ نو که شد چمن‌آرایزَ اثر رنگ و بویِ صحبتِ اوست
دورِ مجنون گذشت و نوبتِ ماستهر کسی پنج روز، نوبتِ اوست
مُلکَتِ عاشقیّ و گنجِ طربهر چه دارم ز یُمنِ همتِ اوست
من و دل گر فدا شدیم چه باک؟غرض اندر میان سلامتِ اوست
فقرِ ظاهر مبین که حافظ راسینه گنجینهٔ محبتِ اوست
Dein Herz ist das Zelt der Liebe zu einem Menschen, und deine Augen sind der Spiegel seines Anblicks. Jeder wünscht sich so viel, wie sein Mut reicht, und dein Mut ist groß. Wenn du dich für unrein oder wertlos hältst, wisse, dass die Reinheit des geliebten Menschen für alle sichtbar ist und auch dich rein macht. Deine Zeit ist gekommen; jeder hat seine Zeit, und jetzt ist deine. Achte nicht auf deine äußere Armut; dein Herz ist eine Schatzkammer der Liebe.