دل سراپردهٔ محبتِ اوستدیده آیینه‌دارِ طلعت اوست
من که سر در نیاورم به دو کونگردنم زیرِ بارِ منتِ اوست
تو و طوبی و ما و قامتِ یارفکرِ هر کس به قدرِ همتِ اوست
گر من آلوده‌دامنم چه عجبهمه عالم گواهِ عصمتِ اوست
من که باشم در آن حرم که صباپرده‌دارِ حریمِ حُرمتِ اوست
بی خیالش مباد منظرِ چشمزآن که این گوشه جایِ خلوتِ اوست
هر گلِ نو که شد چمن‌آرایزَ اثر رنگ و بویِ صحبتِ اوست
دورِ مجنون گذشت و نوبتِ ماستهر کسی پنج روز، نوبتِ اوست
مُلکَتِ عاشقیّ و گنجِ طربهر چه دارم ز یُمنِ همتِ اوست
من و دل گر فدا شدیم چه باک؟غرض اندر میان سلامتِ اوست
فقرِ ظاهر مبین که حافظ راسینه گنجینهٔ محبتِ اوست
Your heart is the tent of your love for someone, and your eyes are the mirror of their face. Everyone wishes as high as their courage reaches, and your courage is great. If you think yourself impure or unworthy, know that your beloved’s purity is clear to all and will make you pure too. Your turn has come; everyone has their time, and now it is yours. Don’t look at your outward poverty; your heart is a treasury of love.