منم که گوشهٔ میخانه، خانقاهِ من استدعایِ پیرِ مُغان، وِرْدِ صُبْحگاهِ من است
گَرَم ترانهٔ چنگ صَبوح نیست چه باکنوایِ من به سَحَر، آهِ عُذْرخواهِ من است
ز پادشاه و گِدا، فارِغم بِحَمْدِاللهگِدایِ خاکِ دَرِ دوست، پادشاهِ من است
غَرَض زِ مَسْجِد و مِیخانه‌ام، وِصالِ شماستجُز این خیال ندارم، خُدا، گُواهِ من است
مَگَر به تیغِ اَجَل، خیمه بَرکَنَم ور نیرَمیدن از دَرِ دولت، نه رَسْم و راهِ من است
از آن زَمان که بر این آسْتان نَهادم رویفَرازِ مَسْنَدِ خورشید، تِکْیِه‌گاهِ من است
گُناه اگرچه نبود اختیارِ ما، «حافظ»!تو در طریقِ اَدَب باش، گو گُناهِ من است
Dein Herz hat nur ein einziges Ziel, und Gott ist Zeuge deiner Absicht. An niemanden außer dem geliebten Menschen und deinem Ziel hängst du dein Herz. Wende dich nicht von der Tür ab, auf die du deine Hoffnung gesetzt hast; mit Ausdauer wird dein Platz erhöht. Wenn du einen Fehler gemacht hast, gib ihn mit Anstand und Demut zu. Dein Gebet in der Morgendämmerung wird erhört.