خنک نسیم معنبر شمامه‌ای دل‌خواهکه در هوای تو برخاست بامداد پگاه
دلیل راه شو ای طایر خجسته‌لقاکه دیده آب شد از شوق خاک آن درگاه
به یاد شخصِ نزارم که غرقِ خونِ دل استهلال را ز کنار افق کنید نگاه
منم که بی تو نفس می‌کشم، زهی خجلتمگر تو عفو کنی ور نه چیست عذر گناه؟
ز دوستان تو آموخت در طریقت مهرسپیده دم که صبا چاک زد شعار سیاه
به عشق روی تو روزی که از جهان برومز تربتم بدمد سرخ‌گل به جای گیاه
مده به خاطر نازک ملالت از من زودکه حافظ تو خود این لحظه گفت «بسم الله»
Eine duftende, willkommene Brise ist in der Luft des geliebten Menschen aufgekommen. Bitte den glückbringenden Vogel, dein Wegweiser zu werden. Ohne den geliebten Menschen zu atmen, beschämt dich; du hoffst, dass dein Fehler vergeben wird. Lerne Freundlichkeit von seinen Freunden. Sorge dich nicht; sein zartes Herz wird deiner nicht überdrüssig, denn du hast deine Sache im Namen Gottes begonnen.