خنک نسیم معنبر شمامه‌ای دل‌خواهکه در هوای تو برخاست بامداد پگاه
دلیل راه شو ای طایر خجسته‌لقاکه دیده آب شد از شوق خاک آن درگاه
به یاد شخصِ نزارم که غرقِ خونِ دل استهلال را ز کنار افق کنید نگاه
منم که بی تو نفس می‌کشم، زهی خجلتمگر تو عفو کنی ور نه چیست عذر گناه؟
ز دوستان تو آموخت در طریقت مهرسپیده دم که صبا چاک زد شعار سیاه
به عشق روی تو روزی که از جهان برومز تربتم بدمد سرخ‌گل به جای گیاه
مده به خاطر نازک ملالت از من زودکه حافظ تو خود این لحظه گفت «بسم الله»
Une brise parfumée et bienvenue s’est levée dans l’air de l’être aimé. Demande à l’oiseau de bon augure d’être ton guide. Respirer sans l’être aimé te fait honte ; tu espères que ta faute sera pardonnée. Apprends la gentillesse de ses amis. Ne t’inquiète pas ; son cœur tendre ne se lassera pas de toi, car tu as commencé ton œuvre au nom de Dieu.