ما شبی دست برآریم و دعایی بکنیمغم هجران تو را چاره ز جایی بکنیم
دلِ بیمار شد از دست، رفیقان مددیتا طبیبش به سر آریم و دوایی بکنیم
آن که بی‌جرم برنجید و به تیغم زد و رفتبازش آرید خدا را که صفایی بکنیم
خشک شد بیخ طرب راه خرابات کجاستتا در آن آب و هوا نشو و نمایی بکنیم
مدد از خاطر رندان طلب ای دل ور نهکار صعب است مبادا که خطایی بکنیم
سایهٔ طایر کم حوصله کاری نکندطلب از سایهٔ میمون همایی بکنیم
دلم از پرده بشد حافظ خوش‌گوی کجاستتا به قول و غزلش ساز نوایی بکنیم
Lève une nuit les mains pour prier ; un remède à la peine de la séparation viendra. Ton cœur malade a besoin de guérison ; demande l’aide de tes amis. Celui qui est parti blessé sans que tu sois en faute reviendra grâce à la prière, pour que vous vous réconciliiez. Cherche l’aide des gens de cœur et demande l’ombre du Homa, l’oiseau de la fortune, non celle d’un oiseau impatient. Entonne un air nouveau avec de belles paroles.