دوستان وقت گل آن به که به عشرت کوشیمسخن اهل دل است این و به جان بنیوشیم
نیست در کس کرم و وقت طرب می‌گذردچاره آن است که سجاده به مِی بفروشیم
خوش هوایی‌ست فرح‌بخش خدایا بفرستنازنینی که به رویش مِی گل‌گون نوشیم
ارغنون ساز فلک ره‌زن اهل هنر استچون از این غصه ننالیم و چرا نخروشیم؟
گل به جوش آمد و از مِی نزدیمش آبیلاجرم زآتش حرمان و هوس می‌جوشیم
می‌کشیم از قدح لاله شرابی موهومچشم بد دور که بی‌مطرب و مِی مدهوشیم
حافظ این حال عجب با که توان گفت که مابلبلانیم که در مُوسم گل خاموشیم
C’est la saison des fleurs et de la joie ; rassemble tes amis et travaille à être heureux. Si les autres manquent de générosité, crée toi-même la joie. Demande à Dieu un compagnon cher. Si l’époque est dure envers les gens de talent, plains-toi s’il le faut, mais ne désespère pas. Ne reste pas silencieux à la saison des fleurs ; c’est le temps de parler et de chanter.