دوستان وقت گل آن به که به عشرت کوشیمسخن اهل دل است این و به جان بنیوشیم
نیست در کس کرم و وقت طرب می‌گذردچاره آن است که سجاده به مِی بفروشیم
خوش هوایی‌ست فرح‌بخش خدایا بفرستنازنینی که به رویش مِی گل‌گون نوشیم
ارغنون ساز فلک ره‌زن اهل هنر استچون از این غصه ننالیم و چرا نخروشیم؟
گل به جوش آمد و از مِی نزدیمش آبیلاجرم زآتش حرمان و هوس می‌جوشیم
می‌کشیم از قدح لاله شرابی موهومچشم بد دور که بی‌مطرب و مِی مدهوشیم
حافظ این حال عجب با که توان گفت که مابلبلانیم که در مُوسم گل خاموشیم
تفسیر
ای صاحب فال، فصل گل و شادی است؛ دوستان را جمع کن و در شادی بکوش. اگر کرم و بخشش در دیگران کم است، تو خودت شادی بیافرین. از خدا همراهی نازنین بخواه. اگر روزگار با اهل هنر ناسازگار است، ناله کن، اما ناامید نشو. در فصل گل خاموش نمان؛ وقت سخن گفتن و سرودن است.