خوش است خلوت اگر یار یارِ من باشدنه من بسوزم و او شمعِ انجمن باشد
من آن نگینِ سلیمان به هیچ نَسْتانَمکه گاه گاه بر او دستِ اهرمن باشد
روا مدار خدایا که در حریمِ وصالرقیب محرم و حِرمان نصیبِ من باشد
هُمای گو مَفِکَن سایهٔ شرف هرگزدر آن دیار که طوطی کم از زَغَن باشد
بیانِ شوق چه حاجت؟ که سوز آتش دلتوان شناخت ز سوزی که در سخن باشد
هوایِ کویِ تو از سر نمی‌رود آریغریب را دلِ سرگشته با وطن باشد
به سانِ سوسن اگر دَه‌زبان شود حافظچو غنچه پیشِ تواش مُهر بر دهن باشد
La solitude n’est douce que si l’être aimé est à tes côtés, non si tu brûles pendant qu’il éclaire les autres. Ne souhaite pas un pouvoir qui tombe parfois entre les mains du mal. Prie pour que, dans le cercle de l’intimité, aucun rival ne prenne ta place. Le feu de ton cœur se voit dans tes paroles. Ton cœur aspire à sa rue comme un exilé à sa patrie.