زلفت هزار دل به یکی تار مو ببستراه هزار چاره‌گر از چارسو ببست
تا عاشقان به بوی نسیمش دهند جانبگشود نافه‌ایّ و دَرِ آرزو ببست
شیدا از آن شدم که نگارم چو ماه نوابرو نُمود و جلوه‌گری کرد و رو ببست
ساقی به چند رنگ، می اندر پیاله ریختاین نقش‌ها نگر که چه خوش در کدو ببست
یا رب چه غمزه کرد صُراحی که خون خُمبا نعره‌های قُلقُلش اندر گلو ببست
مطرب چه پرده ساخت که در پردهٔ سماعبر اهل وجد و حال، درِ های‌وهو ببست
حافظ! هر آن که عشق نَورزید و وصل خواستاحرامِ طوفِ کعبهٔ دل، بی‌وضو ببست
Bien des cœurs sont captifs du charme de quelqu’un ou de quelque chose qui t’a toi aussi fasciné. Tantôt il se montre, tantôt il se cache, et ce jeu n’a fait qu’accroître ton désir. Sache que sans amour et sans préparation, l’union est impossible ; purifie ton cœur et avance avec une intention juste, et la porte de ton vœu s’ouvrira.