بگذار تا ز شارع میخانه بگذریمکز بهر جرعه‌ای همه محتاج این دریم
روز نخست چون دم رندی زدیم و عشقشرط آن بود که جز ره آن شیوه نسپریم
جایی که تخت و مسند جم می‌رود به بادگر غم خوریم خوش نبود به که می خوریم
تا بو که دست در کمر او توان زدندر خون دل نشسته چو یاقوت احمریم
واعظ مکن نصیحت شوریدگان که مابا خاک کوی دوست به فردوس ننگریم
چون صوفیان به حالت و رقصند مقتداما نیز هم به شعبده دستی برآوریم
از جرعه تو خاک زمین در و لعل یافتبیچاره ما که پیش تو از خاک کمتریم
حافظ چو ره به کنگره کاخ وصل نیستبا خاک آستانه این در به سر بریم
Tous ont besoin de bonté et de grâce, toi aussi. Dès le premier jour, tu as choisi le chemin de l’amour et tu n’en suis pas d’autre. Là où même le trône de Djamchid est emporté par le vent, s’affliger est vain. Dis à ceux qui te font la leçon que la rue de l’Ami t’est plus chère que le paradis. Si tu n’as pas encore atteint l’union, reste à son seuil.