گر از این منزلِ ویران به سویِ خانه رَوَمدگر آنجا که رَوَم عاقل و فرزانه رَوَم
زین سفر گر به سلامت به وطن باز رَسَمنَذر کردم که هم از راه به میخانه روم
تا بگویم که چه کشفم شد از این سیر و سلوکبه درِ صَومَعَه با بَربَط و پیمانه روم
آشنایانِ رَهِ عشق گَرَم خون بخورندناکَسَم گر به شکایت سویِ بیگانه روم
بعد از این دستِ من و زلفِ چو زنجیرِ نگارچند و چند از پِیِ کامِ دلِ دیوانه روم
گر ببینم خمِ ابروی چو محرابش بازسجدهٔ شُکر کنم و از پِیِ شُکرانه روم
خُرَّم آن دَم که چو حافظ به تَوَلّای وزیرسرخوش از میکده با دوست به کاشانه روم
Tu rentres d’un voyage, et cette fois avec plus de sagesse et de maturité. Tu as fait le vœu de rendre grâce si tu revenais sain et sauf ; tu reviendras sain et sauf. Si les familiers du chemin de l’amour sont durs avec toi, ne te plains pas auprès des étrangers. Quand tu reverras l’être aimé, prosterne-toi de gratitude. Heureux le jour où tu rentreras chez toi avec l’Ami.