برو به کارِ خود ای واعظ این چه فریادست؟مرا فِتاد دل از ره، تو را چه اُفتادست؟
میان او که خدا آفریده است از هیچدقیقه‌ای‌ست که هیچ آفریده نَگشادست
به کام تا نرساند مرا لبش، چون ناینصیحتِ همه عالم به گوشِ من بادست
گدایِ کویِ تو از هشت خُلد، مستغنی‌ستاسیرِ عشقِ تو از هر دو عالم آزادست
اگر چه مستیِ عشقم خراب کرد ولیاساسِ هستیِ من زآن خراب، آبادست
دلا مَنال ز بیداد و جورِ یار که یارتو را نصیب همین کرد و این از آن دادست
برو فَسانه مخوان و فُسون مدم حافظکز این فسانه و افسون مرا بسی یادست
Les autres te donnent des conseils, mais ton cœur a choisi sa propre voie. Tant que tu n’as pas atteint ton but, leurs conseils ne t’atteignent pas. L’amour que tu portes t’a bouleversé, mais il a bâti les fondations de ton être. Ne te plains pas des épreuves ; ce qui t’échoit a une raison sage. Laisse de côté histoires et excuses.