به وقت گُل شدم از توبهٔ شراب خجِلکه کَس مباد ز کِردارِ ناصَواب خجِل
صلاحِ ما همه دامِ رَه است و من زین بحثنی‌ام ز شاهد و ساقی به هیچ باب خجِل
بوَد که یار نرنجد ز ما به خُلقِ کریمکه از سؤال ملولیم و از جواب خجِل
ز خون که رفت شبِ دوش از سراچهٔ چشمشدیم در نظر رَهرُوانِ خواب خجِل
رواست نرگسِ مست ار فِکند سر در پیشکه شد ز شیوهٔ آن چشمِ پُر عِتاب خجِل
تویی که خوب‌تری ز آفتاب و شُکرِ خداکه نیستم ز تو در رویِ آفتاب خجِل
حجابِ ظلمت از آن بست آبِ خضر که گشتز شعرِ حافظ و آن طَبعِ همچو آب خجِل
Tu as maintenant honte des décisions rigides que tu avais prises ; puisse personne n’avoir à rougir d’un mauvais acte. Tu espères que l’ami, de nature généreuse, ne t’en voudra pas. Si tu as versé beaucoup de larmes la nuit dernière, un matin lumineux est en route. Dieu merci, l’être aimé est plus beau que le soleil, et tu n’as pas à rougir devant lui.