ما آزموده‌ایم در این شهر بختِ خویشبیرون کشید باید از این وَرطه رَختِ خویش
از بس که دست می‌گَزَم و آه می‌کشمآتش زدم چو گُل به تنِ لَخت لَختِ خویش
دوشم ز بلبلی چه خوش آمد که می‌سرودگل گوش پهن کرده ز شاخِ درختِ خویش
کای دل تو شاد باش که آن یارِ تندخوبسیار تند روی نشیند ز بختِ خویش
خواهی که سخت و سست جهان بر تو بگذردبگذر ز عهدِ سست و سخن‌هایِ سختِ خویش
وقت است کز فراقِ تو وز سوزِ اندرونآتش درافکنم به همه رَخت و پَختِ خویش
ای حافظ ار مراد مُیَسَّر شدی مدامجمشید نیز دور نماندی ز تخت خویش
Tu as tenté ta chance là où tu es, et il est peut-être temps d’aller ailleurs. Tu es las des regrets et des soupirs. Réjouis-toi ; cet ami colérique n’est pas très content de son sort non plus et finira par s’adoucir. Si tu veux que la vie te soit facile, renonce aux paroles dures et aux promesses fragiles. Tout ne va pas toujours selon nos désirs.