همایِ اوجِ سعادت به دامِ ما افتداگر تو را گذری بر مقام ما افتد
حباب‌وار براندازم از نشاط کلاهاگر ز رویِ تو عکسی به جامِ ما افتد
شبی که ماهِ مراد از افق شود طالعبُوَد که پرتوِ نوری به بامِ ما افتد
به بارگاهِ تو چون باد را نباشد بارکی اتفاقِ مجالِ سلامِ ما افتد؟
چو جان فدای لبش شد خیال می‌بستمکه قطره‌ای ز زلالش به کامِ ما افتد
خیالِ زلفِ تو گفتا که جان وسیله مسازکز این شکار، فراوان به دامِ ما افتد
به ناامیدی از این در مرو، بزن فالیبُوَد که قرعهٔ دولت به نامِ ما افتد
ز خاکِ کوی تو هر گَه که دَم زند حافظنسیمِ گلشن جان در مشامِ ما افتد
Si l’être aimé ou la fortune passe près de toi, l’oiseau du bonheur, le Homa, se posera sur tes genoux. La nuit où se lèvera la lune de ton vœu, un rayon brillera aussi sur ton toit. Ne quitte pas cette porte sans espoir ; ton Fal annonce que le sort de la chance tombera sur ton nom.