ای دل آن دم که خراب از می گلگون باشیبی زر و گنج به صد حشمت قارون باشی
در مقامی که صدارت به فقیران بخشندچشم دارم که به جاه از همه افزون باشی
در ره منزل لیلی که خطرهاست در آنشرط اول قدم آن است که مجنون باشی
نقطهٔ عشق نمودم به تو هان سهو مکنور نه چون بنگری از دایره بیرون باشی
کاروان رفت و تو در خواب و بیابان در پیشکی روی؟ ره ز که پرسی؟ چه کنی؟ چون باشی؟
تاج شاهی طلبی، گوهر ذاتی بنمایور خود از تخمهٔ جمشید و فریدون باشی
ساغری نوش کن و جرعه بر افلاک فشانچند و چند از غم ایام جگرخون باشی؟
حافظ از فقر مکن ناله که گر شعر این استهیچ خوش‌دل نپسندد که تو محزون باشی
Si ton cœur est ruiné et libéré par l’amour, tu es riche même sans trésor. Là où l’on donne la plus haute charge aux pauvres, ta place sera au-dessus de tous. Sur le chemin de l’être aimé, il y a bien des dangers ; la première condition est l’abandon total. La caravane est partie et tu dors ; réveille-toi. Montre ton joyau intérieur. Ne te plains pas de la pauvreté ; ton talent est ton trésor.