نفس برآمد و کام از تو بر نمی‌آیدفغان که بختِ من از خواب در نمی‌آید
صبا به چشمِ من انداخت خاکی از کویشکه آبِ زندگیم در نظر نمی‌آید
قدِ بلندِ تو را تا به بَر نمی‌گیرمدرختِ کام و مرادم به بَر نمی‌آید
مگر به رویِ دلارایِ یارِ ما ور نیبه هیچ وجه دگر کار بر نمی‌آید
مقیمِ زلفِ تو شد دل که خوش سَوادی دیدوز آن غریبِ بلاکش خبر نمی‌آید
ز شَستِ صدق گشادم هزار تیرِ دعاولی چه سود یکی کارگر نمی‌آید
بسم حکایتِ دل هست با نسیمِ سحرولی به بختِ من امشب سحر نمی‌آید
در این خیال به سر شد زمانِ عمر و هنوزبلایِ زلفِ سیاهت به سر نمی‌آید
ز بس که شد دلِ حافظ رمیده از همه کسکنون ز حلقهٔ زلفت به در نمی‌آید
Les souffles passent et ton vœu n’est pas encore exaucé ; c’est comme si ta chance dormait. Tu as lancé mille flèches de prière et aucune n’a encore touché. Mais ne désespère pas ; tes affaires ne s’arrangeront que par la bonté de cet être aimé. Ton cœur a trouvé le repos dans le cercle de son amour et a fui tout le reste ; cette constance est la clé.