خوشا دلی که مدام از پِی نظر نرودبه هر دَرَش که بخوانند بی‌خبر نرود
طمع در آن لبِ شیرین نکردَنَم اولیولی چگونه مگس از پِی شکر نرود
سوادِ دیدهٔ غمدیده‌ام به اشک مشویکه نقشِ خالِ توام هرگز از نظر نرود
ز من چو بادِ صبا بویِ خود دریغ مدارچرا که بی سرِ زلفِ توام به سر نرود
دلا مباش چنین هرزه گَرد و هرجاییکه هیچ کار ز پیشت بدین هنر نرود
مکن به چشمِ حقارت نگاه در منِ مستکه آبرویِ شریعت بدین قَدَر نرود
منِ گدا هوس سروقامتی دارمکه دست در کمرش جز به سیم و زر نرود
تو کز مکارمِ اخلاق عالَمی دگریوفایِ عهدِ من از خاطرت به در نرود
سیاه نامه‌تر از خود کسی نمی‌بینمچگونه چون قلمم دودِ دل به سر نرود
به تاجِ هدهدم از رَه مَبَر که بازِ سفیدچو باشه در پِی هر صیدِ مختصر نرود
بیار باده و اول به دستِ حافظ دهبه شرطِ آن که ز مجلس سخن به در نرود
Heureux le cœur qui ne court pas en tous sens et n’entre pas à l’aveugle par toutes les portes. Ne donne pas ton cœur n’importe où. Tu as un grand vœu qui ne s’obtiendra pas facilement. Ne regarde personne de haut. Celui qui a bon caractère n’oubliera pas ton engagement. Comme le faucon blanc, ne chasse pas les petites proies, et garde ton secret.