حَسْبِ حالی نَنِوِشتی و شد ایّامی چندمَحرمی کو که فرستم به تو پیغامی چند؟
ما بدان مقصدِ عالی نتوانیم رسیدهم مگر پیش نَهَد لطفِ شما گامی چند
چون مِی از خُم به سبو رفت و گُل افکند نقابفرصتِ عیش نگه دار و بزن جامی چند
قندِ آمیخته با گُل نه علاجِ دلِ ماستبوسه‌ای چند برآمیز به دشنامی چند
زاهد از کوچهٔ رندان به سلامت بگذرتا خرابت نکند صحبتِ بدنامی چند
عیبِ مِی جمله چو گفتی، هنرش نیز بگونفیِ حکمت مکن از بهرِ دلِ عامی چند
ای گدایانِ خرابات خدا یارِ شماستچشمِ اِنعام مدارید ز اَنعامی چند
پیرِ میخانه چه خوش گفت به دُردی‌کشِ خویشکه مگو حالِ دلِ سوخته با خامی چند
حافظ از شوقِ رخِ مِهر‌فروغِ تو بسوختکامگارا نظری کن سویِ ناکامی چند
Depuis quelque temps, tu n’as pas de nouvelles d’un être cher et ne trouves personne pour porter un message. Seul, tu n’atteindras pas ce but élevé, à moins que sa bonté ne fasse quelques pas vers toi. Garde l’occasion de la joie. Ne cherche pas les défauts et ne confie pas aux ignorants ce que tu as sur le cœur. Dieu aide les démunis ; n’attends pas de récompense des autres.