ای که دایم به خویش مغروریگر تو را عشق نیست معذوری
گِرد دیوانگانِ عشق مگردکه به عقلِ عقیله مشهوری
مستیِ عشق نیست در سرِ تورو که تو مستِ آبِ انگوری
روی زرد است و آه دردآلودعاشقان را دوایِ رنجوری
بگذر از نام و ننگ خود حافظساغر مِی طلب که مخموری
Interpretation
If someone is proud and has no share of love, they can be excused; don’t argue with them. Whoever relies only on dry reason can’t understand the passion of love. A pale face and a pained sigh are the medicine for lovers’ suffering. Let go of reputation and shame, and seek what brings your heart peace.