بِبُرد از من قرار و طاقت و هوشبتِ سنگین‌دلِ سیمین بناگوش
نگاری چابکی شِنگی کُلَه‌دارظریفی مَه‌وشی تُرکی قباپوش
ز تابِ آتشِ سودایِ عشقشبه سانِ دیگ دایم می‌زنم جوش
چو پیراهن شوَم آسوده‌خاطرگَرَش همچون قبا گیرم در آغوش
اگر پوسیده گردد استخوانمنگردد مِهرت از جانم فراموش
دل و دینم، دل و دینم بِبُرده‌ستبَر و دوشش، بَر و دوشش، بَر و دوش
دوایِ تو، دوایِ توست حافظلبِ نوشش، لبِ نوشش، لبِ نوش
Interpretation
Someone has stolen your peace and wits, and your heart boils like a pot in the fire of their love. If you hold them in your arms, you will be at ease. Their love will not be forgotten by your heart even after years. The cure for your heart lies only in their kindness and sweet words; place your hope in that.