اِی دِل! گَر از آن چاهِ زَنَخْدان به دَرآییهر جا که رَوی، زود، پَشیمان به دَرآیی
هُش دار که گَر وَسْوَسِهٔ عَقْل کُنی گوشآدَم‌صِفَت از روضِهٔ رِضْوان به دَرآیی
شایَد که به آبی، فَلَکَت، دَسْت نَگیردگر تِشْنِه‌لَب از چَشْمِهٔ حِیوان به دَرآیی
جان می‌دَهم از حَسْرَتِ دیدارِ تو، چون صُبْحباشَد که چو خورشید درخشان به دَرآیی
چَنْدان، چو صَبا بَر تو گُمارم دَمِ هِمَّتکز غُنْچِه چو گُل، خُرَّم و خَنْدان به دَرآیی
در تیره‌شَبِ هِجْرِ تو، جانَم به لَب آمَدوَقْت است که همچون مَهِ تابان به دَرآیی
بَر رَهْگُذَرَت بَسْتِه‌ام از دیده، دو صَد جویتا بو که تو چون سَرْوِ خُرامان به دَرآیی
حافِظ! مَکُن اَنْدیشِه که آن یوسُفِ مَه‌روبازآیَد و از کُلْبِهٔ اَحْزان به دَرآیی!
ای صاحب فال، اگر از دامی که در آن افتاده‌ای بیرون بیایی، هر جا بروی پشیمان خواهی شد؛ در همان جا بمان. به وسوسهٔ عقل گوش نده که مانند آدم از بهشت بیرون می‌افتی. همت خود را بر محبوب گمار تا مانند گل خرم و خندان شکوفا شود. شب جدایی به پایان رسیده؛ وقت آن است که مانند ماه تابان طلوع کند. یوسف بازمی‌گردد و از کلبهٔ احزان بیرون می‌آیی.