ای هدهد صبا به سبا می‌فرستمتبنگر که از کجا به کجا می‌فرستمت
حیف است طایری چو تو در خاک‌دانِ غمزین جا به آشیانِ وفا می‌فرستمت
در راهِ عشق مرحلهٔ قُرب و بُعد نیستمی‌بینمت عیان و دعا می‌فرستمت
هر صبح و شام قافله‌ای از دعای خیردر صحبتِ شمال و صبا می‌فرستمت
تا لشکرِ غمت نکند مُلکِ دل خرابجانِ عزیزِ خود به نوا می‌فرستمت
ای غایب از نظر که شدی هم‌نشین دلمی‌گویمت دعا و ثنا می‌فرستمت
در رویِ خود تَفَرُّجِ صُنع خدای کنکآیینهٔ خدای‌نما می‌فرستمت
تا مطربان ز شوقِ مَنَت آگهی دهندقول و غزل به ساز و نوا می‌فرستمت
ساقی بیا که هاتفِ غیبم به مژده گفتبا درد صبر کن که دوا می‌فرستمت
حافظ، سرودِ مجلس ما ذکرِ خیرِ توستبشتاب هان که اسب و قبا می‌فرستمت
ای صاحب فال، دلت را با پیام و دعای خیر به سوی کسی دور فرستاده‌ای. در راه عشق دوری و نزدیکی معنایی ندارد؛ او همیشه در دل توست. صبح و شام برایش دعا کن. مژده باد که ندایی غیبی می‌گوید: با درد صبر کن که درمان در راه است. به‌زودی خبری خوش و هدیه‌ای از راه می‌رسد.