دوش رفتم به در میکده خواب‌آلودهخرقه تر دامن و سجّاده شراب‌آلوده
آمد افسوس‌کنان مغبچهٔ باده‌فروشگفت بیدار شو ای رهرو خواب‌آلوده
شست و شویی کن و آن‌گه به خرابات خِرامتا نگردد ز تو این دیر خراب آلوده
به هوای لب شیرین پسران چند کنیجوهر روح به یاقوت مذاب آلوده
به طهارت گذران منزل پیری و مکنخلعت شیب چو تشریف شباب آلوده
پاک و صافی شو و از چاه طبیعت به در آیکه صفایی ندهد آب تراب‌آلوده
گفتم ای جان جهان دفتر گل عیبی نیستکه شود فصل بهار از می ناب آلوده
آشنایانِ رهِ عشق در این بحر عمیقغرقه گشتند و نگشتند به آب آلوده
گفت حافظ لغز و نکته به یاران مفروشآه از این لطف به انواع عتاب آلوده
ای صاحب فال، با غفلت به راه آمده‌ای و کسی تو را بیدار می‌کند: خود را پاک کن و سپس قدم در راه بگذار. جوهر جانت را به هوس‌های گذرا آلوده نکن. منزل پیری را با پاکی بگذران. از چاه طبیعت بیرون بیا که آب آلوده صفا نمی‌دهد. آشنایان راه عشق در دریای ژرف غرق شدند، اما آلوده نشدند.